Czesto pytaja mnie, skad bierze sie moja fascynacja horrorem. Odpowiedz jest prosta – horror to gatunek, ktory mowi prawde. Nie owijajac w bawelne, nie udajac, ze wszystko jest dobrze.
Kiedy w 2010 roku debiutowalam zbiorem opowiadan Strach, wiedzialam juz, ze horror to moj gatunek. Nie dlatego, ze lubie straszyc – ale dlatego, ze w horrorze mozna mowic o rzeczach, o ktorych w innych gatunkach mowi sie z trudem.
Horror jako metafora
Pokoj krwi to feministyczny thriller o menstruacji. Syndrom Riddocha to historia o zadzy wladzy i dehumanizacji. Bo smierc to dopiero poczatek to opowiesc o tym, jak marzenia moga stac sie pulapka. Za kazdym razem groza jest tylko narzedziem – prawdziwym tematem jest czlowiek.
Pisze o tym, co mnie niepokoi, co mnie fascynuje i co chce przepracowac na papierze. Horror daje mi do tego najlepsze narzedzia.